بررسی رکن قانونی در ایراد صدمه بدنی عمدی و آزار روحی نسبت به اطفال و نوجوانان

نظر اکثریت

اگرچه قانونگذار در بند ت ماده اول قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب 1399 سوء رفتار را تعریف و بر مبنای آن هرگونه فعل یا ترک فعل عمدی که سلامت جسمی، روانی، اخلاقی یا اجتماعی طفل و نوجوان را در معرض خطر و آسیب قرار دهد از جمله ضرب و جرح عمدی را مشمول سوء رفتار دانسته است؛ لیکن نظر به اینکه در فصل سوم این قانون که ناظر به جرایم و مجازات است در خصوص موضوع سؤال به صورت خاص جرم انگاری ننموده و رفتارهای جرم شناخته شده حسب مواد 7 تا 27 قانون یاد شده منطبق بر ایراد ضرب و جرح عمدی نسبت به طفل نیست. با لحاظ اصل قانونی بودن جرم و مجازات‌؛ چنانچه رفتار ارتکابی در ایراد ضرب و جرح عمدی یا آزار روحی نسبت به اطفال و نوجوانان بر اساس قوانین عام دارای جنبه عمومی باشد باید برابر آن قوانین نسبت به تعیین کیفر از حیث جنبه عمومی اقدام نمود و الا غیر از دیه فاقد ضمانت اجرای کیفری است. نظریه مشورتی شماره 7/99/917 مورخه 1399/7/22 اداره حقوقی قوه قضائیه نیز مؤید این دیدگاه است.

نظر اقلیت

نظر به اینکه اصل ضرب و جرح عمدی یا آزار روحی نسبت به طفل از مصادیق سوء رفتار در قانون یاد شده شناخته شده است و نظر به اینکه فلسفه وضع قانون، حمایت از اطفال و نوجوانان است و منطقی نیست که رفتار غیرعمدی واجد جنبه عمومی و رفتار عمدی در ضرب و جرح یا آزار روحی فاقد جنبه عمومی باشد؛ لذا با لحاظ ماده 31 قانون هم به قیاس اولویت و هم لحاظ وجه ثانویه بی‌توجهی نسبت به اطفال و نوجوانان که وجه دیگر ایراد ضرب و جرح عمدی واجد خصیصه بی‌توجهی به سلامت جسمی و روحی اطفال قلمداد می‌گردد، می‌توان برابر همین قانون و برابر مفهوم ماده 9 آن از حیث جنبه عمومی حسب نتایج حاصله از رفتار تعیین تکلیف نمود.