بررسی جرم بودن تخلف از تامین موضوع بند الف ماده 690 قانون آیین دادرسی کیفری

نظر اکثریت

با توجه به این که در بند ب ماده 690 قانون آیین دادرسی کیفری قبل از کلمه (( ممنوعیت )) از ضمیر اشاره (( این )) استفاده شده و (( این )) ضمیر اشاره به نزدیک است . لذا می توان گفت که قانونگذار فقط تخلف از ممنوعیت موضوع بند ب را مستلزم مجازات دانسته است والا با استفاده از عبارت هایی همچون (( ممنوعیت های موضوع این ماده )) مقصود خویش مبنی بر جرم بودن تخلف از ممنوعیت های بند الف و ب را به صراحت اعلام می کرد . اصل تفسیر مضیق نصوص جزایی نیز ایجاب می کند که قانون را به نحوی تفسیر کنیم که عنوان مجرمانه ، شامل مصادیق کمتری شود . به عبارت دیگر چون تامین های موضوع بند ب مهم تر بوده و در مورد جرایم سنگین تری اعمال می شود لذا قانونگذار متخلف از آن را شایسته مجازات دانسته و در مورد تامین های بند الف به ضمانت اجراهای مدنی از جمله معرفی شخص حقوقی به عنوان (( ممنوع المعامله )) به دفاتر اسناد رسمی و اعلان عمومی ممنوعیت شخص حقوقی از فعالیت مورد نظر دادگاه در جراید بسنده نموده است .

نظر اقلیت

اگر فقط تخلف از ممنوعیت موضوع بند ب مستلزم مجازات باشد تامین موضوع بند الف عملا بی ضمانت اجرا و بی فایده خواهد بود و دلیل منطقی هم وجود ندارد که قانونگذار مرتکب تبعیض شده و فقط تخلف از تامین های موضوع بند ب را مورد مجازات قرار داده باشد لذا کلمه ممنوعیت شامل موارد مندرج در بند الف ماده 690 قانون آیین دادرسی کیفری نیز می شود .