قراردادهای بالا دستی نفتی چیست؟

قانون نفت در توضیح  فعالیتهای بالادستی مقرر می دارد: «کلیه مطالعات، فعالیتها و اقدامات مربوط به اکتشاف، حفاری، استخراج، بهره برداری و صیانت از منابع نفتی، انتقال، ذخیره سازی و صادرات آن مانند پی جویی، نقشه برداری، زمین شناسی، ژئوفیزیک، ژئوشیمی، حفر و خدمات فنی چاهها، تزریق گاز، آب، هوا و یا هر فعالیتی که منجر به برداشت بهینه و حداکثری از منابع نفتی گردد و نیز احداث و توسعه تأسیسات و صنایع وابسته، تحدید حدود، حفاظت و حراست آنها برای عملیات تولید و قابل عرضه کردن نفت در حد جداسازی اولیه، صادرات، استفاده و یا عرضه برای عملیات پایین دستی را شامل شود.»

فعالیتهای انتقال یا ذخیره سازی اصولا جزء عملیات پایین دستی محسوب می شود، اماا چنانچه، همراه با عملیات بالادستی در تعهد طرف دیگر قرارداد درج گردد، از باب تبعیت به آنها نیز عملیات بالادستی تلقی می گردد.

این قراردادها به چهار سطح قابل تقسیم می شوند:

سطح نخست: قراردادهای اصلی وجود دارد که بین شرکت ملی نفت (کارفرما) و شرکت نفتی بین المللی (پیمانکار) برای اکتشاف توسعه و با بهره برداری منعقد می شود.

سطح دوم: قراردادهای مشارکت و یا قراردادهای اجرای مشترک وجود دارد که بین خود شرکتهای نفتی بین المللی منعقد می شود که آنها بتوانند به صورت یک واحد طرف قرارداد سطح اول شوند یا بتوانند پروژه موضوع قرارداد سطح اول را اجرا کنند.

سطح سوم: قراردادهایی مطرح است که شرکت نفتی بین المللی برای تأمین منابع مالی مورد نیاز پروژه موضوع قرارداد سطح اول با مؤسسات مالی و اعتباری و یا سایر شرکتها منعقد می نماید.

سطح چهارم قراردادهایی است که شرکت نفتی بین المللی با پیمانکاران فرعی منعقد می کند.