در ایران محدودیتی برای تعیین میزان مهریه وجود ندارد، کما اینکه قانونگذار در ماده ي 1080 قانون مدني از نظريه ي مشهور فقها تبعيت کرده و مقرر داشته است تعيين مهر منوط به تراضي طرفين است. بنابراين مطابق اين ماده، محدوديتي در تعيين مقدار مهريه وجود ندارد و مهم رضايت طرفين بر مهريه است. بر همين اساس، در عمل، زوجين بر مهريههاي سنگيني توافق ميکنند که اکثر اوقات مرد قدرت بر تسليم آن را ندارد. [1]
تجربه نشان داده است که این میزان از آزادی اراده تاثیرات منفی برجامعه و خود نهاد خانواده تحمیل کرده است کما اینکه، به علت عدم پرداخت مهریه چه بسیار اشخاثی که به زندان افتاده اند و هزینه نگهداری آن بر عهده دولتی افتاده است که توان تغییر قوانین را ندارد. همچنین بسیاری از خانواده ها صرفا به علت اخذ مهریه و مبلغ وسوسه برانگیزش نابود شده است.
قانونگذار در ماده۲۲قانون حمایت از خانواده تا حدودی تلاش کرده است که بی مبالاتی خود در زمینه مهریه را جبران نماید. چنانچه مقر می داد: «هرگاه مهریه در زمان وقوع عقد تا یکصد و ده سکّه تمام بهارآزادی یا معادل آن باشد، وصول آن مشمول مقررات ماده (۲) قانون اجرای محکومیت های مالی است. چنانچه مهریه، بیشتر از این میزان باشد در خصوص مازاد، فقط ملائت زوج ملاک پرداخت است. رعایت مقررات مربوط به محاسبه مهریه به نرخ روز کماکان الزامی است.» به تعبیر دیگر، چنانچه زوج دارای ملایت و توانمندی مالی باشد باید کل مهریه را پرداخت کند. اما، اگر توان پرداخت نداشته باشد تا 110 سکه امکان حبس زوج وجود دارد یعنی زوجه می تواند به استناد ماده 3 قانون نحوه اجرای محکومیتهای مالی مرد را به حبس بیاندازد.
[1] . امیر احمدی،محمدرضا،1388، ،نظام مالی خانواده،میزان،چاپ اول،تهران،45
نظر شما