تحصیل تصدیق وراثت با علم به عدم وراثت یا با علم به وجود وارثی غیر از خود

مقنن در ماده 9 قانون تصدیق انحصار وراثت مصوب 1309، مرتکب دو رفتار به شرح زیر را کلاهبردار محسوب و وی را مشمول مجازات کلاهبرداری دانسته است: نخست، مستدعی تصدیق با علم به عدم وراثت خود، تحصیل تصدیق وراثت کرده است یعنی خود را به عنوان وارث معرفی کرده است؛ دوم، مستدعی تصدیق با علم به وجود وارثی غیر از خود، تصدیق بر خلاف حقیقت تحصیل کرده است؛ بنابراین شخص ذی‌نفعی که خود از ورثه متوفی نیست، چنانچه با توجه به ماده 360 قانون امور حسبی مصوب 1319 درخواست تصدیق انحصار وراثت کند و عالماً و عامداً مشخصات یکی از وراث متوفی را در درخواست قید نکند و تصدیق انحصار وراثت نیز بر همین مبنا صادر شود، رفتار وی مشمول هیچ‌یک از رفتارهای مذکور در ماده 9 قانون صدرالذکر نیست تا کلاهبرداری محسوب شود؛ زیرا در درخواست، خود را به عنوان وارث متوفی قلمداد نکرده است و از جمله وراث متوفی نیز محسوب نمی‌شود و لذا رفتار وی با عنایت به ماده 2 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 فاقد وصف کیفری است.