واخواهی از حکم صادره اعتراض به گواهی حصر وراثت

نظر اکثریت

با توجه بـه رأی 4692 مـورخ 8/4/1329 دادگـاه انتظـامی (چـون در قـانون امـور حسـبی کـه متضمن ترتیبات اعتراض به حصر وراثت نیز میباشد فقط بـرای محکـوم علیـه حـق اسـتیناف قایل شده و با اینکه قانونگذار در مقام بیان احکام لازمه بوده، تعـرض بـه ذکـر حـق اعتـراض نکرده…) و نظر به اینکه قانونگذار در مقام بیان، سکوت اختیـار کـرده و ایـن سـکوت دلالـت میکند که تصمیم دادگاه در امور حسبی قابل واخواهی نیست و علـت آن هـم ایـن اسـت کـه امور حسبی از امور غیـر ترافعـی بـوده و فقـط در امـور ترافعـی، غیـابی بـودن حکـم مطـرح میشود. لذا در مـاده 39 قـانون امـور حسـبی، فقـط اعـلام مـیکنـد کـه رأی دادگـاه در ایـن خصوص قابل پژوهش و فرجام است.

نظر اقلیت

نظر به اینکه پس از طرح اعتراض به حصر وراثت، دادگاه وفـق مقـرّرات ترافعـی بـه موضـوع رسیدگی میکند، در این صورت رأی صادره در فرض عدم حضور خوانده غیابی بوده و قابـل واخواهی طبق قواعد عام قانون آیین مدنی است.